Rozdział przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu został – w porównaniu ze stanem dotychczasowym – powiększony o te dotyczące wzięcia zakładnika, handlu ludźmi, a także przestępstwa, które z uwagi na przedmiot unormowań nie mogły być pomieszczone w innych rozdziałach. Jednocześnie pomija niektóre dotychczasowe typy przestępstw związane z poprzednim systemem, a nie mające racji bytu w nowym systemie ustrojowym, np. art. 270 i 271 k.k. z 1969 r.
Typy przestępstw zamieszczone w rozdziale XXXII k.k. zatytułowanym: „Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu” nie stanowią grupy jednolitej, a dobro wskazane w tytule rozdziału trudno potraktować jako wspólny im przedmiot ochrony. Jeżeli przez porządek publiczny rozumieć pewien ład i spokój panujący w miejscach publicznych, to tak określone dobro jest przedmiotem ochrony art. 254-257 i 260-261 k.k. co do pozostałych przepisów z tego rozdziału, to łączy je nie wspólny przedmiot ochrony, lecz fakt, że pasowały one do żadnego z poprzednich rozdziałów części szczególnej.
Szereg przepisów tego rozdziału posługuje się znamieniem „publicznie” dla określenia sposobu działania sprawcy. Wykładnia tego znamienia, które używane jest w przepisach innych rozdziałów (np. art. 213 i 216 k.k.) nie jest w doktrynie i orzecznictwie jednolita. Jego znaczenie może być też zróżnicowane w zależności od kontekstu, w jakim znamię to jest użyte . w ramach przepisów tego rozdziału istotne wydaje się to znaczenie słowa „publicznie”, które wiąże się z zakresem rzeczywistych lub potencjalnych odbiorców lub obserwatorów zachowania się sprawcy. Sprawca działa więc publicznie, gdy jego działanie może być dostrzeżone przez nieoznaczoną liczbę osób (np. działanie osoby przemawiającej do tłumu, wypowiedź w prasie) albo przez oznaczoną, ale większą liczbę osób (np. przez zgromadzonych na zebraniu pracowników fabryki). Publiczne jest też działanie, jeśli ma miejsce na ogólnie dostępnym zebraniu (np. na spotkaniu kandydata z wyborcami, nawet jeśliby ich przyszło tylko kilku) oraz na posiedzeniach kolegialnych organów publicznych (np. Sejm lub organów samorządowych i na jawnych posiedzeniach sądu).