Przepisy Prawa energetycznego nie normują kwestii postępowania w przypadku ograniczonej liczby koncesji, które mogą być przyznane. Dlatego też mają tu zastosowanie przepisy Prawa działalności gospodarczej, w szczególności art. 19 ust. 1 regulujący instytucję przetargu koncesyjnego.[1] Wymóg ten będzie miał zastosowanie w sytuacji, gdy o udzielenie koncesji ubiegać się będzie kilku przedsiębiorców.
Wydaje się, że w odniesieniu do przedsiębiorstw ciepłowniczych, które są dotychczas niezagrożone konkurencją na lokalnym rynkach ciepła, instytucja ta nie będzie jeszcze w najbliższych kilku latach wykorzystywana przez Prezesa URE. Jest to sytuacja, która może potwierdzić przedstawioną przez M.Waligórskiego tezę[2], że dopuszczalność rozpatrzenia wniosków o udzielenie koncesji złożonych przez kilku przedsiębiorców uzależniona jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek. Po pierwsze – identycznej podstawy prawnej, a więc, gdy podstawą powstania danych stosunków materialnoprawnych jest taka sama norma prawna; po drugie – przesłanki identycznego stanu faktycznego, przez którą należy rozumieć istnienie w rzeczywistości w różnych sprawach takiego samego stanu faktycznego; i po trzecie – właściwości jednego organu administracji publicznej tak rzeczowej jak i miejscowej.
[1] art. 19 Prawo działalności gospodarczej
[2] M. Waligórski Nowe Prawo działalności gospodarczej, Poznań 2001 r. str. 242